31 Aralık 2008 Çarşamba

insan kendi hayallerinin katilidir


bu hayat denen şeye gerçekten kızmaya başladım.sebebinin benimle alakası yok.tamam,bana yaptığı bazı pislikler var ama bu hayat başkalarınn hayallerine de ''dur!'' diyor.

-nereye böyle?
-ya şimdi lise bitti.ben de arkadaşlarımla yurtdışına gitmek istiyorum.
-üzgünüm ama kader çizelgende farklı bir gelecek var.
-ne,nasıl?!!
-burada gördüğüme göre sen istanbul'a gidiyorsun.
-ama benim istediğim okul orada değil ki.
-istediğin okulu bilmiyorum ama kazandığın okulun orada olduğu belli.

şimdi bu kızgınlık durup duruken ortaya çıkmadı.kafama esti okul yıllığına bir göz attım.tanıdıklarımın ve tanımadıklarımın bazı yazılarını falan inceledim.sonuçta büyük bir çoğunluğun hayallerinin gerçekleşmediğini fark ettim.

...ve gerçekten kızdım.

çünkü bu benim ''diğer insanlar hep mutludur.'' inancıma ters düşüyor.

-şanssızlığı bile paylaşmak zor.
-aslıda şanssızlık değil bu.kaderden başka bir günah keçisi bulmalı artık.
-haklısın ama bazen gerçekten de kader suçlu oluyor.
-onu boşver de n'oldu bu kalp yiyen'e?hiç ortalarda görünmüyor.

gerçekten garip bir şekilde ortadan kayboldu kalp yiyen.halbuki tam da onun sevdiği zamanlardayız:ayazda takırdayan dişler,karda kristalleşen kan,daha da hızlı çarpan kalpler,buzdan iğnelere dönüşen gözyaşları...
bunların hepsi buradayken kalp yiyen nerede?

yine planlar kuruyor belki ya da...

en iyisi öbür olasılıktan hiç bahsetmemek.

Hiç yorum yok: